24/1/2008 -

Her nereye ve her nasıl gidiliyorsa; Her zaman yolcu yolunda gerek !..   Hedefini bilse de, bilmese de.. Amacına ulaşsa da, ulaşmasa da.. Gittiği yolun farkına varsa da, varmasa da.. Yolcu yolunda gerek !..

Her varlık,

Kendisi için çizilen yolda

Yürümek zorunda...

İnsan, hayvan, bitki...

Ve bilinen, bilinmeyen her canlı,

Güneş, ay, yıldızlar..

Ve tüm gezegenler...

Kendi yollarında yürümek zorunda !...

Çünkü yolcu yolunda gerek !...

Duruyor gibi gelse de insana,

O duruş bile,

Zaman üzerinde yürüyüş sayılmaz mı ?..

Zaman aktığına göre..

Altımızdan her geçen yıl,

Her geçen ay,

Her geçen gün,

Ve her geçen an bile..

Yolculuğumuzdan geride kalan,

Birer gerçek değil mi ?..

Şu halde ;

Yolcu yolunda gerek !..

*     *     *

Bu yolculuktaki başarısızlıkları..

Acıları ve umulmadık sonuçları..

Körü körüne Şansa, ya da Kadere bağlamak,

Ve yolculuğun sorumluluğundan..

Sıyrılmaya çalışmak;

Beyhudedir !..

Gerçeklerden kaçmaktır !..

Çünkü;

Zamanın arkasında sürüklenmek değildir bu yolculuk !..

Çünkü hiç kimse,

Zorla sürüklenip,

Zorla götürülmüyor !..

Herkes dilediği şeyi düşünebiliyorsa...

İsteklerini, arzularını, hedeflerini..

Ortaya koyabiliyorsa ...

Meselâ konuşuyor ve konuşulanları anlayabiliyorsa..

Soruyor ve cevap bekleyebiliyorsa...

Pek çok kararlar alabiliyor,

Ve kararlarını özgürce uygulayabiliyorsa...

Kısaca;

Kendi yolunu seçmekte ve onda yürümekte özgürse...

O halde;

Sonuçtan kaçamaz !...

Kendi iradesiyle yaptığı işlerden

Kimseyi sorumlu tutamaz !...

Hatalarını Şansa ya da Kadere yükleyemez !..

*     *     *

Şu halde her yolcu,

Bir yol seçmelidir kendine..

.

Aklıyla, mantığıyla,

Genel bilgi ve becerisiyle,

Kendisini ve çevresini mutlu edecek,

Bir yol seçmelidir kendine ...

Çünkü yolcu yolunda gerek !...

Öyle bir yol seçmeli ki;

Hedefe vardığında,

Eyvah ve keşke’lerle..

Gözyaşlarına boğulmasın !...

Öyle bir yol seçmeli ki;

Güvenle, inançla ve ak yüzle

“Bu benim yolum” diyebilsin !...

Öyle bir yol seçmeli ki;

Hayatın hiçbir noktasında,

Geri adım atmayı düşünmesin !..

Öyle bir yol seçmeli ki kendine;

Bu yolda ona gönül vermiş insanları

Boynu bükük bırakmasın !..

Böylece herkes bilsin ki ;

Yolcu yolunda gerek !...

*     *     *

Kim olursa olsun,

Herkes yolcudur bu dünyada ...

Asfalt ya da patika..

Düz ya da engebeli...

Temiz ya da dikenli de olsa...

Oh’larla ya da âh’larla da geçilse...

Herkes, yolcusu olduğu yolu

Sonuna kadar geçmek zorundadır !...

Zira dönüşü yoktur bu yolun !...

Çünkü yolcu yolunda gerek !...

*     *     *

Öyle ise;

Bu zorunlu yolda,

Âh diyerek tökezlemek yerine,

Ooh diyerek ferahlamak gerek !...

Kavgalarla, sıkıntılarla..

Asık suratlarla yürümek yerine,

Gülücüklerle

Ve hoş bir sadâ ile yürümek gerek !...

Bu ise;

Yürünecek yolu iyi seçmekle olur.

Taşlardan, dikenlerden..

Acılardan, sızılardan

Arındırılmış yolu seçmekle,

Ve o yolda inançla, güvenle yürümekle olur !...

Çünkü yolcu yolunda gerek !...

*     *     *

O halde;

Aklıyla tüm varlıklardan üstün olan bu yolcunun,

Artık kendine uygun,

Dikensiz yolu seçmesi gerek !...

Hangi yolda bulunuyorsa bulunsun;

Başarmak istiyorsa eğer;

Sağlam adımlarla yolunu yürümesi gerek !...

Kültürde, ilimde, bilimde...

Ticarette,  siyasette, ziraatta, sanatta...

Durmadan, duraklamadan ve sapmadan,

Hedefe doğru ilerlemesi gerek !...

Çünkü yolcu yolunda gerek !...

Mustafa Varlı

3/3/2007 - Hoşçakal....

Dayanılmazlığın en demlenmiş saatlerindeyim dilimde sen gönlümde gözyaşımda sen...

Uzun zaman olmuş yüreğimin şehirlerinde yağmursuz kaldırım taşlarını adımlamayalı.

Şimdi huzura inat üşüyorum bu şehirde.

Daha bir yorgun daha bir kederli.

Her şey bir yana da sevdiğim vefasızlığındı beni vuran kış gibi.

Neyi nasıl anlatacağıma fırsat verilmemişti bile...

Şimdi bu dünyaya bile fazla geldiğimi düşünürken hak etmediğim acıların derin yaralarında sızlıyorum. Üzerime yıkılan suçsuzluğumun ağırlığı altında ezilirken insanların karanlık bakışlarına hedef olmuşum sebebsiz.

Böyle mi olmalıydı gülüm...bu kadar basit bu kadar kolay...

Bir sürü tevil bir sürü neden bir sürü bahanelerle kırıldı kalemim zalim ellerde.  

Sen sustun hicranım büyüdü...

Şimdi neyin bedeliydi bu sensizliğin bana ödetilen.

Ne yapmıştım(k) ki …

Gidenlerin ardı bitmiyor derlerdi  de haklılarmış….

Söyle sana nasıl anlatayım yüreğimin derin acılarını. Bir ömür boyu hapsolduğum sevdamın zindanlarından sana nasıl sesleneyim.

Canımın yangınlarıdır acıyla kıvranıp sonsuzluğa gebe. Bitik bir tümcenin sen hecesinde asılta yaftam. Herkes idamına rey verirken kırdın hayat kalemimi.

Oysa Senin için neleri feda ettiğimi bilemedin... bilemediler.….

Bir ilkbahar sevdasında bulmuşken seni kış denen zemheri ayazların zincirlenmiş vakitlerine hapsettiler beni zalimce.. 

Yüreğimdeki kor soğukluğu nereye sığdırsam şimdi..

eliflenmiş duygularımın asmalarına tutunup her gece gözlerim buğulanırken isbahın fısıtltısıyla sesleniyorum sana ...

Ve hala direniyorum yokluğuna tüm mevsimsizliğime rağmen.

 Hala gözlerimde taze kalan bir nem.

Hala söylemekten bıkmadığım hazin bir beste.

5/2/2007 -

5/2/2007 -

Dayanılmazlığın en demlenmiş saatlerinde yazıyorum. Uzun zaman oldu yüreğimin şehirlerinde yağmursuz bir zamanın kaldırım taşlarını adımlamayalı. Şimdi huzura inat üşüyorum bu şehirde. Daha bir yorgun daha bir kederli. Her şey bir yana da sevdiğim vefasızlığındı beni vuran kış gibi. Neyi nasıl anlatacağıma fırsat verilmemişti oysa.

Şimdi bu dünyaya bile fazla geldiğimi düşünürken hak etmediğim acıların derin yaralarında sızlıyorum. Üzerime yıkılan suçsuzluğumun ağırlığı altında ezilirken insanların karanlık bakışlarına hedef oldum sebebsiz. Bir sürü tevil bir sürü neden bir sürü bahanelerle kırıldı kalemim zalim ellerde.

Ben bu fırtınalı denizde senin mücadeleni verirken gemiden ilk ayrılanın sen olacağını da düşünmemiştim hiç.  Sen sustun hicranım büyüdü sen sustun başkaları konuştu. Şimdi neyin bedelidir bana ödettiğin. Ne yapmıştım ki sana… Giden sendin, mücadele etmeyen sen. Söyle sana nasıl anlatayım yüreğimin derin acılarını. Bir ömür boyu hapsolduğum sevdamın zindanlarından sana nasıl sesleneyim.

Canımın yangınlarıdır acıyla kıvranıp sonsuzluğa gebe. Bitik bir tümcenin sen hecesinde asılta yaftam. Herkes idamına rey verirken sen kırdın hayat kalemimi. Senin için neleri feda ettiğimi bilemedin. Hiç bilemeyeceksin….Bir ilkbahar sevdasında bulmuşken seni kış denen zemheri ayazların zincirlenmiş vakitlerine hapsettin.  

Yüreğimdeki kor soğukluğu nereye sığdırsam eliflenmiş duygularımın asmalarına tutunup Her gece gözlerim buğulanırken isbahın fısıtltısıyla sesleniyorum sana Ve hala direniyorum yokluğuna tüm mevsimsizliğime rağmen. Çağıl çağıl akan nehirlerin hıçkırırcasına yağan yağmurların en hızlı takipçisi oldu gözlerim. Hala gözlerimde taze kalan bir nem. Hala söylemekten bıkmadığım hazin bir beste.

Anlamadığın...

suha

4/2/2007 -

Zalım poyraz gıcım gıcım gıcılar
Yüreğime düştü koygun acılar
Su yolunda suya giden bacılar
Bacılar içinde yarim var benim de dostum var benim

Emirdağ’la şu Urfa’nın arası
Emirdağ’ın ardı seldir sıra sıra seldir sırası
Muradımı alamadım dünyada
Onulmaz bu yüreğimin yarası aman yarası

gülay 

4/2/2007 -

Kopkoyu bir sis içinde bir akşam
Hatırına düşeceğim belki
Bir an ıslayacak yağmur yüzünü
Birden o tatlı demleri hatırlayacaksın
Sonra sıcak yatağında
Uzun uzun ağllayacaksın.
Ağlayacak!

Boğazında bir şeyler düğümlenecek
Ah yanımda olsaydı diyeceksin
Tüm yıldızlar gülecek haline
Ay da göz kırpacak
İliklerine işleyecek bensizlik.
Kahrolacaksın...!

Bir sigara tüttüreceksin ihtimal
Ufku seyredeceksin saatlerce
Bir rüzgâr kopçalayacak yüzünü
Sonra hayalim gelecek karşına
Bir şiirimi mırıldanacaksın
Hıçkıracaksın..!

Gönlünden atamadığın gibi
Kafandan da silemeyeceksin beni
Düşlerine gireceğim her gece
İnce bir hüzün bürüyecek yüzünü
Ve çırılçıplak gerçekleri o zaman
Anlayacaksın..!

Sonra bir şeyler yazmak isteyeceksin
Kafan gibi kalemin de işlemeyecek
Unutmak isteyeceksin her şeyi
Ama unutamayacaksın hiç bir şeyi
Kıvranacaksın!

necip fazıl

4/2/2007 -

Gönlümün Mahzeninde Sana Sevda Türküleri

kabulumdur seni sevmenin bedeliyse ölüm
ama
sevgiye kurşun sıkılmaz ki ah gülüm

gecenin koynundaki öksüz çocuk gibi
karanlıklardan korkarım ben
gözlerini alma gözlerimden
yarınlarımı elimden
tutunacak dalım olmalı
yenilmemek için hayata

sensiz akar giderim hüzün deresinde
suç sevmenin neresinde
kendinle gurur duymalısın sevmişsem seni
suçlama kendini ya da beni
sana sevda türküleri gönlümün mahzeninde

ikimize de en doğrusunu zaman gösterecek
senin memleketim gibi güzel yüreğin
duygularını vurduğun zincirleri kıracak
sevgime mi koşacak
yoksa anlamsız korkularda
yine sevgi mi yenilecek
bana sorarsan tabuların sevgimi(zi) n önünde eğilecek
ve yarınlar bize gülecek

elbet sevgiyede uğrar hayatın yolu
koparıp yalnızlığına atma
hayatın dalından sana eğilen kırmızı gülü
korkma gül kanatmaz ki hiç bir gönülü
istersen kurumuş gül yaprakları gibi biriktir zulanda
sana ayırdığım ömürü

yaralı bir güvercinim kipriğinde
avcı mı olacaksın sevgime
dudaklarıma yakışır sevda türküleri
dokun yüreğimin tellerine
mutlulukistanı vereyim ellerine

avucunda bir gelincik gibi büyütür seni bu şair
bütün güzellikleri sığdırır hasretine
mendilliğe uzatır yüreğini ağlayan memleketine
her şeyini sevdiğine
ama acıları ayırır kendine
her rengini büyütür sevginin
dünyayı mutluluğa boyamasını da bilir
bir serçenin kanadında
ya da senin susarken de konuşan gözlerinde
örselenmiş sevda bırakmaz ardında
hiç bir sevgide mutlu olamasın
mutlu olacağın kadar bu şairin sevgisinde
sana sevda türküleri gönlümün mahzeninde

yaralıyım ama
anasından kopmak istemeyen çocuk gibi sarılırım yaşama
şimdiye kadar aldığım tek güzel yara
senden gelen her şey güzeldir bana

güzelliğin sevdamda konuşur
sol yanım kurşun yedi
ömrümün kalanı üşür
belki de yüreğin aşkımı bölüşür
hiç olmasa kanadığın anda dinle
anahtarı sende
gönlümün mahzenide sana sevda türküleri

say ki sen bir yıldızsın gökyüzünde
ben
ömrünü harcamayı göze almış bir aşığım
o yıldızın peşinde

biliyorsun söküp atamayacağın
bir tohumdur sevgim
yüreğinde günden güne büyüyecek
ve yarınlar bize gülecek

Kamil Aydemir
Sustum!
Ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
kendimle konuşuyorum şimdi yalnız...
yalnız yüreğimle dokunuyorum sesime
kimse duymuyor... 

Sustum!
bin ah sürüp dudaklarıma
Sustum!
sustu benimle deniz,
sustu deli dalgalar, sustu martılar...
umutlarımı sarıp rüzgarlara
uzaklara savuruyorum her gece
yıldız yapıp serpiyorum gökyüzüne
kimse görmüyor... 

Sustum!
tam acılarımı haykıracaktım ki,
sustum
bir çığlık kanıyor demedim,
en derininde yüreğimin...
sustum!
içimdeki volkanları boğarak
açmadım yüreğimi kimselere
hançeri sadece kendime sapladım
sapladım ve sustum!
hüznü yüzümde,
acıları gözlerimde toplayarak... 

Sustum!
sustu dudağımdaki şarkı,
gözlerimdeki şiir
yaraları yalayan rüzgar
sokaklarında kahrolduğum şehir
gözlerim konuşuyor yalnız! 

Saçı ağarmış hayaller
nemli kirpiklerle
bulutlandığında gözlerim
gökte şimşek olup çakıyorum
kimse görmüyor... 

Sustum!
tuz basıp yaralarıma!
ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
içinde volkanlar taşıyan bir derviş gibi
yaslanıp yalnızlığın duvarına
gül döküp kalabalıklara her gece
kimsesiz geziyorum gönül ülkemi
kimse bilmiyor... 

Sustum!
tam sevdiğimi haykıracaktım ki, sustum
sustu benimle gök, sustu dağ, sustu toprak
acılar konuşuyor şimdi yalnız
yaralı gönlümün sızıları konuşuyor
tutup öldürüyorum içimdeki sevdaları bir bir
atıyorum uçurumlardan
kimse görmüyor 

Ne zaman
dudaklarından öpmeye kalksam hayatı
saçlarını koklasam rüzgarların
içimde incecik bir sevgi ürperiyor
sarı hüzünler dökülüyor gönül bahçeme
gelmiyor beklediğim bahar
yaralar merhem tutmuyor
gözyaşı olup dökülüyorum kaldırımlara
kimse silmiyor
yağmur dinmiyor
sevdiğim bilmiyor 

Sustum!
sustu benimle sarı sabır,
sustu hasret, sustu zaman
yalnız gözlerimle dokunuyorum hayata
kimse duymuyor 

Sustum!
İçimdeki dalgalar kabardıkça volkanlar gibi
sustum
sustu dudağımdaki şiir
gözlerimdeki nehir
gönlümdeki yara
bulutlar haykırdı isyanımı
şimşekler haykırdı
sadece ben duydum
sadece ben 

Ey beşiğini sallayıp boğduğum hayat
ey kucağımda büyütüp öldürdüğüm sevgi
yaralar merhem tutmuyor
geceler avutmuyor
ben sustum
acılarım konuşuyor yalnız
yaralı gönlümün sızıları konuşuyor 

Ben sustum!
susmuyor yüreğimi kavuran kasırga
pencereme vuran yağmur damlaları
susmuyor inleyen rüzgar
bahar gelmiyor
kuşlar sevinmiyor
yıldızlar küs
ay üzgün
güneş doğmuyor
acı dinmiyor
içimde binlerce şiir kanıyor her gece
kimse bilmiyor
kimse duymuyor 

sustum!
sustu benimle sarı sabır, sustu hasret,
sustu hayat, sustu zaman
acılar konuşuyor yalnız
acılarım konuşuyor
kimse duymuyor...
duymuyor...
duymu...
duy...

hüzünlü sultan

31/1/2007 -

Sensiz yaşayabileceğimi mi sanıyorsun

Bu acıyı taşıyabileceğimi mi

Sende haklısın

İşte Gidiyorum

Hep git dediler hayatım boyunca

 gidiyorum

kimsesizliğimi de alıp

yorgun hayatımı ötelere salıp

gidiyorum

31/1/2007 -

30/1/2007 -

 Hiç bu kadar çaresiz olduğumu hissetmemiştim

Öğrendiğim en büyük acıymış meğer

Yüreğimin en kesif noktalarını yırtıyor duygularımın hüznü

Yoksun

Şimdi sonu bilinmez bir yolda savruluyorum

Zülüflerimde esen rüzgarın buğusuyla İstanbul’a bakıyorum

Yorgunum bezginim üşüyorum

Sensiz kimsesizim

Sensiz çaresiz

Hergün daha bir acıyor yüreğim

Hergün yaşamın ince çizgisi daha belirginsizleşiyor

Buğu gözlerimden geriye kalan hiçbir şeyim yok duygularımı ifade eden

Gittin

Kızamadım sana kızamazdım çok seviyorsamda sadece boyun büküp susardım

Hani gidiyorsun ya hep bir ümidin pençesinde korkuyla yüzleşiyor yüreğim

Dönmeyecekmisin sahi

Gelmeyecekmişin

Ağlayan şu kalbime olmayacakmısın teselli

Zalim ellerin avuçlarında sökün etmiş sevdam

Kin dolu bakışların yıkılası makumiyyetine esir edildi gönlüm

Suçum neydi

Hiç bilemedim

Yine iç çekişmelerimle bakıyorum gökyüzüne

Biraz sitemli

Biraz da kederli

SUHA